sobota, 28 lutego 2015

Chapter Seven

Raz, dwa, trzy
Podążałam wzdłuż ulicy co chwilę odwracając się, żeby zobaczyć czy przypadkiem ktoś za mną nie idzie.
Cztery, pięć, sześć
Po pewnym czasie zaczęłam biec, byłam zbyt przerażona, żeby nadal wierzyć, że nic za mną nie biegnie.
Siedem, o...
Poczułam, że na coś wpadłam. Moja głowa co kilka sekund znajdowała się coraz wyżej, a gdy zobaczyłam twarz osoby, na którą wpadłam przytuliłam ją mocno i zaczęłyśmy iść razem w stron mojego domu.
Kręcone włosy Belli latały jej na wszystkie możliwe strony, ale to nie sprawiło, że wyglądała źle.
- Więc.. - próbowała zacząć temat - Coś ciekawego się wydarzyło dzisiaj?
Milczałam, a po chwili wybuchnęłam śmiechem.
- Błagam Cię, mówisz jak moja mama.
Zaśmiała się pod nosem.
- W sumie było bardzo ciekawie. Byłam u dyrektorki, a po lekcjach zostałam napadnięta przez tego Andy'ego.. wiesz, którego?
Twarz Belli zbladła, a ona pokiwała głową.
- Coś się stało? - zdziwiona spytałam.
Zamyślona po chwili odpowiedziała:
- Ja? Nie, nie. Wszystko okey. - mruknęła.
W milczeniu z Bellą nadal szłyśmy tą samą ulicą w stronę domu.
                                                                   ~*~
- Czyli jak rozumiem nie jesteś przygotowana do lekcji? - chemiczka była nieugięta. - Wiesz z czym to się wiąże?
Milczałam.
Nie nauczyłam się dziur ozonowych. Niech pani wybaczy mi ten błąd życia.
Kiwnęłam nieśmiało głową.
- Siadaj. - odparła zdegustowana moim brakiem wiedzy. - Ktoś zna odpowiedź na to pytanie?
Cisza. Ta cholerna cisza.
Kobieta weszła na podest tym samym podchodząc do biurka biorąc do ręki oskubany i obrzydliwy dziennik naszej klasy.
- To inaczej. Ten kto nie odpowie dostanie jedynkę. - wyszczerzyła zęby w uśmiechu, który wyglądał jakby zakrztusiła się kakaem i nie chciała tego publicznie pokazywać.
Naprawdę? Czy ta kobieta naprawdę myśli, że obchodzi mnie co mam z odpowiedzi?
- Kto pierwszy? - spytała samą siebie patrząc do dziennika wybierając "ochotnika".
W sali panowała cisza jak nigdy.
- Anderson?
Lucy podniosła się z krzesła i spojrzała nauczycielce prosto w oczy. Jej brązowe falowane włosy opadały do ramion. Prześliczne niebieskie oczy wpatrywały się w nauczycielkę z falą nienawiści.
Lucy była śliczna. To trzeba było jej przyznać.
- Słucham? - spytała pewna siebie.
Chemiczka chwyciła w rękę długopis i zaczęła go gryźć.
- Powiedz mi.. co to jest promieniowanie nadfioletowe?
Podniosła do góry jedną brew dziwiąc się, że dostała tak proste pytanie.
- To niewidoczne dla oka fale elektromagnetyczne o wysokiej energii.
W pomieszczeniu zapanowała cisza.
Kiwnęła głową i nakazała jej usiąść.
Dryyyyyń! 
Nie wierzyłam własnym uszom.
Uf..
Wyszłam z klasy kierując się w stronę szatni, ale jak to mi, coś musiało się stać.
Zobaczyłam brązowe loki Andy'ego Henderson'a i zaczęłam jak najszybciej biec w stronę wyjścia.
Moje ruchy zaczęły przyśpieszać wraz z biciem mojego serca.
- Elisabeth?
Przerażona odwróciłam się i ujrzałam panią Honeycutt trzymającą niebieski dziennik klasy drugiej B.
- Słucham?
- Coś się stało? - brew kobiety powędrowała do góry.
Cholera czemu każdy tak umie z wyjątkiem mnie? 
- Nie, nic. Po prostu jestem roskojarzona. - uśmiechnęłam się tempo.
- Pamiętasz o jutrzejszej wizycie w szkole?
- Trudno by było zapomnieć.
- Słucham?
Cholera.
A bo wie Pani, mam wyjebane na to co Pani o mnie myśli, a jeśli chodzi o tą szkołę w sobotę to tak się składa, że mam jeszcze bardziej wyjebane. 
- Nic. Po prostu mama cały czas mi przypomina.
Wychowawczyni patrzyła na mnie wzrokiem jakbym chodziła cały dzień po szkole w stroju parówki.
Naprawdę wyglądam, aż tak źle? 
- To dobrze. Jutro, ósma, w sali biologicznej. Potem ustalimy resztę. - odparła, następnie odeszła do swojej klasy.
Czyli jednak pamięta, cholera. 
Patrzyłam na rzędy ludzi z mojej szkoły. Blond włosy przeplatały się na zmianę z brązowymi i czarnymi, a gdzieniegdzie pojawiał się rudy odcień
Ich twarze patrzyły na mnie z tępym wzrokiem.
Co się ze mną dzieje? 
Ich oczy wpatrywały się we mnie z taką samą intensywnością jak poprzednio.
Ostatnie co poczułam to ból, a co zobaczyłam to ciemność.
Brązowe oczy blondynki wpatrywały się we mnie z grozą. Rozejrzałam się po pomieszczeniu próbując odgadnąć gdzie się znajduję. 
Ściany przypominały psychiatryk lub jakiś poprawczak, ale sufit był ozdobiony jakimiś malowidłami. Spojrzałam przed siebie. Zobaczyłam naprawdę długi korytarz, który nie miał końca. 
Za Chiny nie wiedziałam gdzie jestem.
- Gdzie jesteśmy? - spytałam.
- Tam gdzie powinnyśmy być. - odparła sucho Amanda.  
Postanowiłam nie kontynuować tematu, żeby jej nie zdenerwować, bo teraz humorem jak widać nie grzeszyła. 
- Wiedziałam, że kiedyś się dowiesz.
Podniosłam brew. 
Przynajmniej we śnie tak umiem.
- Dowiem czego?
Milczała.
Nagle upadła. Gdy do niej podbiegłam wokół niej pojawiła się wielka kałuża krwii.
Im bardziej się przybliżałam tym więcej krwii znajdowało się koło dziewczyny.
Nie mogłam jej pomóc.
Zaczęłam krzyczeć ale nikt nie przybiegł na pomoc.
- To mój koniec. - wydusiła z siebie cierpiąca Amanda. - Wiesz co robić.
Po tych słowach zamknęła swoje brązowe oczy, których już nigdy nie otworzyła.
Zaczęłam krzyczeć nie mogąc pogodzić się z odejściem przyjaciółki.
- Elisabeth!
Podniosłam głowę. Patrzył się na mnie cały rząd uczniów.
Cholera, czy ja właśnie zemdlałam?
- Zaczęłaś krzyczeć. Coś się stało? - spytała moja nauczycielka geografii.
Nagle przypomniałam sobie cały sen.
- Nie, wszystko w porządku. - odparłam, następnie podniosłam się z ziemii i biegnąc wzdłuż korytarza do szatni.
- No ładnie. Wiem, że udajesz, Whitaker. - odwróciłam się spotykając wzrokiem Mirandę Johnson - Lecz u mnie współczucia nie znajdziesz.
- Nie potrzebuję twojego zasranego współczucia. Ze swoim jebanym życiem poradzę sobie sama. - warknęłam i otworzyłam swoją szafkę.
Nie znosiłam Mirandy i jej bandy pustych i wytapetowanych lafiryndek.
Kiedyś razem z Mirandą byłyśmy tak jak na to potocznie mówią: królowami szkoły.
Każdy chłopak chciał z nami być, a każda przeciętna laska w tej szkole chciała chociaż w jednej trzeciej wyglądać tak jak jedna z nas. Jednak w pewnym momencie stwierdziła, że jestem złą przyjaciółką i postanowiła zaprzyjaźnić się z Christine i Katie.
- Po śmierci tej dziwki zostałaś na lodzie. Nikt nie chce się przyjaźnić z biedną Ellie? - powiedziała ze sztucznym współczuciem.
- Wolę mieć mniej prawdziwych znajomych, niż dużo fałszywych. - odparłam z uśmiechem i opuściłam pomieszczenie.

CZYTASZ=KOMENTUJESZ!

Notka:
O mój boże, dostałam karę i rozdział pisałam w przerwach od nauki i gdy mama wyszła do sklepu. :D
Tak ogólnie to przepraszam. :3
No i masz ten rozdział, Dosiu. ^^
tt: @princessolgax


poniedziałek, 9 lutego 2015

Chapter Six

- A co to za karteczki? - spytał nauczyciel widocznie zainteresowany rozmową moją i Lindsey.
- To tylko... - nie dokończyłam, a pan Wilson wziął kawałek papieru i przeczytał, następnie westchnął.
- Elisabeth, zostaniesz po lekcji. - odparł, następnie kontynuował swoją przemowę o niezwykle ciekawych bryłach.
- Ej, luz. - usłyszałam szept Lindsey. - Nic Ci nie zrobi. Chyba zna Twoją sytuację, nie?
- No nie wiem.. - byłam zmieszana. - Jest wyjątkowo upierdliwy i coś myślę, że za mną nie przepada. Ohh... ciekawe co jeszcze mnie czeka oprócz, rzecz jasna sobotniej szkoły.
Lindsey wpatrywała się we mnie jakbym spadła z kosmosu.
- Czemu idziesz do szkoły w sobotę? Wagarowałaś czy co? - zaśmiała się.
- Wczoraj uciekłam z lekcji przez Alex i Sue. Gdybym tego nie zrobiła pewnie nie siedziałyby w tym miejscu. - zaśmiałam się.
Dokończyłam notatki, których nie zdążyłam przepisać z tablicy, następnie zadzwonił dzwonek.
- W domu zróbcie zadanie piętnaste ze strony sto dwudziestej szóstej. Do widzenia. - odparł.
Gdy wszyscy opuścili klasę, podeszłam do nauczyciela, aby się wytłumaczyć.
- Co to za liściki? Nie dość Ci kar, drogie dziecko?!
- Pytałam się koleżanki z ławki czy jest po mojej stronie.
- Czy to nie mogło zaczekać do przerwy? - zauważył. - To jest czas na załatwianie pierdół tego typu.
Po chwili ciszy dodał:
- Dzisiaj pani odpuszczę. Ale nie chcę więcej widzieć liścików na mojej lekcji, zrozumiano?
- Oczywiście. - odparłam z uśmiechem i opuściłam salę.
Gdy byłam już przy drzwiach, usłyszałam głos nauczyciela.
- Panno Whitaker?
Odwróciłam się i spojrzałam na niego z bezsilnością doskonale wiedząc co powie.
- Przykro mi z powodu przyjaciółki.
Bingo.
Uśmiechnęłam się smutno i wyszłam z klasy. Cieszyłam się jak nic, że nie wpisał mi tej uwagi. Może jednak zna moją sytuację. Może jednak nie jest taki zły.
- Miło. Też zabiorę Ci przyjaciółkę! - wrzasnęła na mnie Phoebe, najlepsza przyjaciółka Lindsey. - A, przepraszam ty swoją zabiłaś!
Co do cholery?
Myślałam, że się przesłyszałam ale ogień w oczach dziewczyny wciąż buszował.
- Słucham?
Nie miała dużo na wyjaśnienie, bo od razu po tych słowach usłyszałyśmy głos dyrektorki z radiowęzła.
- Elisabeth Whitaker, Alex Clemons, Susanne Hawitt, Lindsey Ramsey oraz Phoebe Benfield pilnie proszone do dyrektora! - usłyszałyśmy w radiowęźle.
No to po mnie.
Razem z dziewczynami ruszyłam w stronę gabinetu wciąż zastanawiając się co tak naprawdę się stało, że dyrektorka postanowiła nas zabrać na rozmowę.
Może dotarł do niej to cudowne wideo, z którego rzekomo wynika, że zabiłam swoją najlepszą przyjaciółkę?
Jeśli tak to ma wyglądać, to jestem w dupie.
- Dzień dobry, dziewczyny. - przywitała nas kobieta i nakazała usiąść na fotelu przed jej biurkiem. - Usiądźcie, śmiało.
Wykonałyśmy jej polecenie i zaczęłyśmy dyskusję:
- Więc słucham. Co takiego się dzieje? Elisabeth, może ty się wypowiesz?
Skąd ja wiedziałam, że mnie wybierze?
- Wszyscy są przeciwko mnie. Wszyscy mają do mnie pretensje. Mam tego dość.
- Co masz na myśli? - spytała kobieta, opierając się na łokciu.
- Zabiła swoją przyjaciółkę! - krzyknęła Phoebe.
Dyrektorka spojrzała na nią zdziwiona, następnie jej wzrok powędrował na moją osobę.
Ja mając dosyć tej całej sytuacji i tylko wywróciłam oczami jakbym chciała powiedzieć "Coś sobie wymyśliła i teraz powtarza".
- Przecież to bzdura! Skąd niby to wiesz? Byłaś przy tym? - spytałam.
Po chwili milczenia, kobieta ponownie się odezwała:
- Lindsey?
- Ja tam nie wiem. Nie znam tej historii. Po prostu nie oskarżam Elisabeth.
Byłam zdziwiona. Myślałam, że stanie po mojej stronie.
- Susanne?
- Jestem tego samego zdania co Alex.
- Czyli? - kontynuowała nie do końca znając zdanie Alex.
- Czyli Elisabeth zabiła Amande i cieszy się z jej śmierci. - oznajmiła dumna, a dyrektorka zrobiła wielkie oczy.
Westchnęła głęboko i po chwili oznajmiła:
- Wracajcie do sal.
Posłusznie wykonałyśmy jej polecenie i ruszyłyśmy do klasy.
- Przepraszam za spóźnienie. - oznajmiłam do pani Cripps, nauczycielki fizyki.
                                                                     ~*~
Po lekcjach udałam się do szatni po kurtkę, gdy zobaczyłam osobę, której nie widziałam o wieków.
- Andy?
Kiwnął głową i patrzył na mnie spode łba, tak jak przez cały czas, który spędził w tym pomieszczeniu.
Andy Henderson został umieszczony w zakładzie poprawczym przez znęcanie się nad dziewczyną, która od dawna mu się podobała czyli Courtney Richardson, największym wrogiem Amandy.
Zawsze bałam się, że coś mi zrobi, w końcu jest nieobliczalny. Ale Amanda zawsze mówiła, że jeśli chłopak uderzy dziewczynę to będzie się smażył w piekle.
Ciekawe czy ten, który uderzył Amande też tak skończy...
Ale jednak Andy jest niebezpieczny. Zawsze się go bałam ale jak byłam z Amandą, nie przejmowałam się nim, może dlatego, że był zamknięty. Ale teraz kiedy Amandy nie ma za mną, czułam, że coś mi zrobi.
Wzięłam kurtkę z wieszaka, następnie chciałam bezpiecznie ominąć chłopaka, jednak bezskutecznie, ponieważ gdy tylko znalazłam się przy wyjściu, on chwycił mnie za kurtkę i podparł mną ścianę.
- Puść mnie! - darłam się w niebo głosy z trudem łapiąc oddech.
Wielkie i mokre ręce chłopaka ściskały moje gardło z trudem pozwalając mi zaczerpnąć powietrza do płuc.
Kiedy z trudem odciągnęłam ręce chłopaka od mojej szyi, zaczęłam biec co sił w nogach, żeby jak najszybciej opuścić szkołę.
Co to do cholery było? 
Czy teraz zacznie prześladować mnie? 
Cholera, to się robi coraz bardziej niebezpieczne. 
Ktoś musiał go na mnie nasłać, bo, przecież nie napada się ludzi w biały dzień i na dodatek bez żadnego uzasadnienia.
Gdy usłyszałam dzwonek mojego telefonu, nacisnęłam zieloną słuchawkę i usłyszałam głos mojej mamy.
- Słońce, Jake wyszedł już ze szpitala. Wracamy do domu, a jak z Tobą?
Kamień spadł mi z serca. Jeszcze tego brakowało jakby mój brar coś sobie zrobił.
- Tak, a co mu się stało?
- Poślizgnął się i upadł głową w kamień. Całe szczęście nic poważnego się nie stało.
Jaka ciota. 
- No to dobrze, za moment będę. - wcisnęłam czerwoną słuchawkę i modliłam się, żeby nie spotkać po drodze Justin'a.
__________________________________________________________________________________________
                                                         CZYTASZ=KOMENTUJESZ
________________________________________________________________________________________________
Notka:
I jak?:)
Powiem Wam szczerze, że mi się podoba <3
Jest dużo nowych postaci i to może być lekki problem. Ale pociesze - będzie ich więcej xD
Tak teraz z innej beczki.
Mam jutro bal i w cholerę się stresuje. Błagam napiszcie mi jakąś motywację bo za chwilę się zesram ;-; dodatkowo miałam na głowie układ więc podwójny stres :/ #help
Pytania:
Twitter: @princessolgax
Ask: @letmegooo123

sobota, 7 lutego 2015

Chapter Five

Spojrzałam na drugą stronę chodnika, w którą bez przerwy wpatrywała się Bella. Niewiarygodne, że ten człowiek pojawiał się w tych najlepszych momentach.
- Hej. - skinął Justin.
Kurwa.
- T - ty go znasz? - spytała Bella, a jej stan mogłabym opisać za pomocą zakochanej buźki z facebook'a.
Zaczęłam iść szybciej i z każdym metrem zaczęłam przyśpieszać. Usłyszałam kroki i uścisk na mojej ręce. Odwróciłam się i zobaczyłam twarz Justin'a.
- Puść mnie. - warknęłam i wyrwałam się z jego uścisku i zaczęłam biec w stronę szkoły.
Jeden, dwa, trzy i cztery. Pięć, sześć, siedem no i osiem.
- Ellie!- wrzasnęła Bella. - Zaczekaj!
Jednak ja biegłam nadal nie zatrzymując się nawet na sekundę.
Poczułam uścisk  ręce, który spowodował, że nie mogłam dalej biec.
- Co Ci odbija? - spytała Bella.
- Po prostu go nie lubię. - odparłam.
- Chodź, tylko chwilę z nim porozmawiam.
Nie miałam najmniejszej ochoty na rozmowę z Justinem. Nawet go nie znałam, a Bella już w ogóle.
- Chwila.. czy on przypadkiem Ci się nie podoba? - zasugerowałam.
Policzki Belli zaczęły robić się czerwone, a ja od razu wiedziałam o co chodzi.
- Dobra, ale niech on tu przyjdzie.
- Okey. - zaśmiała się Bella, następnie odwróciła się i zawołała Justin'a. Zobaczyłam na jej plecach wielkiego siniaka.
Od razu miałam przed oczami ten wieczór.
*FLASHBACK*
- To zaskakujące, że istnieją osoby, które jeszcze liczą kroki. - zaśmiała się Amanda. - Ty zawsze mnie zadziwisz, Ellie. 
Również się zaśmiałam. 
Odsłoniła włosy na drugą stronę i dostrzegłam wielkiego siniaka na ramieniu najlepszej przyjaciółki.
- Cholera, Am. Co Ci się tutaj stało? - podeszłam do przyjaciółki i przejechałam delikatnie palcem po ranie, na co ona pisnęła i powiedziała, że ją to boli.
- To boli, El. - jęknęła. 
- Powinnaś iść do lekarza. - zasugerowałam.
Odwróciła się i spojrzała w moje oczy z ogromnym dystansem jakbym sugerowała jej obsmarować się budyniem i wyjść tak na miasto.
- To tylko siniak. Nic mi nie będzie. - puściła do mnie oko i wróciła do dalszego czytania Vogue. - Co sądzisz o tej sukience? - pokazała mi zdjęcie ślicznej niebieskiej sukienki odsłaniającej nogi. - Pokazałaby twoje śliczne nogi. 
Nadal zastanawiałam się nad tym co mogło stać się Amandzie.
- Dobra, ale jeśli ty powiesz mi co tak naprawdę Ci się stało. - zaśmiałam się.
Uśmiechnęła się, a w jej policzkach pojawiły się dołeczki. 
- Oj, uparta jesteś, kochanie. Nie ładnie tak. - zaśmiała się. 
- To źle? - spytałam zdziwiona.
- Czasami tak ale czasami nie. To jest ciekawa cecha, przynajmniej nigdy nie masz do siebie pretensji, że o coś się nie spytałaś. - mówiła, następnie zamyśliła się i bezmyślnie wpatrywała się w jeden punkt.
- Am? 
- Tak? - spytała rozkojarzona.
- Wszystko w porządku? - spytałam zaniepokojona.
Dryyń!
Amanda spojrzała na swój telefon, aby sprawdzić sms'a. t
Udawałam, że nie patrzę ale byłam bardzo ciekawa z kim pisze Amanda.

"Spotkajmy się przy rzece
                                     -T"
- Kto to? - spytałam.
Zamyślona odkleiła się od urządzenia i odparła:
- Mama. Chyba będę musiała już iść. - przytuliłyśmy się, a Amanda opuściła pomieszczenie.
Tylko był mały problem.
Dlaczego mama Amandy miałaby podpisać się "T"?
Przecież ona ma na imię Maggie..
A Amanda nigdy nie kłamała...
*FLASHBACK*
- Ellie? Co tak odpłynęłaś? - spytała Bella.
Nie odpowiedziałam tylko nadal myślałam nad tym czemu nie spytałam się jej później co robiła sobie w to cholerne ramię. Może to doprowadziłoby mnie do tropu czy osoba, która zabiła ją i chciała również mnie zrobiła jej ta ranę.
Dryyyyyyyyyń!
O cholera.
Dzwonek.
- Ja idę Bell. Na pewno dacie sobie radę.. emm.. we dwoje? - jąkałam się następnie zaczęłam biec w stronę szkoły.
Wdrapałam się na najwyższe piętro licząc na to, że pan Wilson nie wścieknie się jakoś strasznie o to, że się spóźniłam.
- Dzień dobry. Przepraszam za spóźnienie.- weszłam po cichu do klasy i usiadłam w ławce z Lindsey, tak jak zawsze na matematyce.
Kiedy pan Wilson mówił o czymś co mnie nie za bardzo interesowało - zwane też jako geometria - wyjęłam z zeszytu do historii podwójną kartkę, na której napisałam.

Ty też wierzysz w te wszystkie bzdety na mój temat?

Przeczytała wiadomość, następnie spojrzała na mnie ukradkiem i odpisała:

Nie uwierzę, póki nie zobaczę. 

Po przeczytaniu uśmiechnęłam się do niej i zaczęłam zastanawiać się nad swoim życiem. Może jednak nie było takie złe.
Ale moje szczęście nie trwało zbyt długo.
_________________________________________________________________________________
CZYTASZ=KOMENTUJESZ
_________________________________________________________________________________
Notka: 
I jak? ^^
Mi się wydaje, że końcu trochę przynudziłam ale ogólnie mi się podoba. 
Mam tyle pomysłów ugh... hdjfiekjjwhdnfmswkuh
+ Nie wiem czy zauważyliście ale mam szablon <3 Jest on ustawiony przez Juliet, której serdecznie dziękuję, ponieważ ja niestety nie umiem ich ustawiać i potrzebuje kogoś do pomocy <3 :) x
Pytania:
Ask: letmegooo123







piątek, 30 stycznia 2015

Chapter Four

Smród coraz bardziej rozchodził się po domu.
- Elisabeth? Co tak śmierdzi?
Razem z Bellą wybiegłyśmy z domu i poczułyśmy okropny zapach.
Benzyna.
- Bella?! Elisabeth?! Jesteście całe? - spytała matka.
- Mamo, my biegniemy po gaśnicę z samochodu. Ty się nie ruszaj. - krzyknęłam.
- Ale..
- Powiedziałam coś. - warknęłam.
Sąsiedzi zaczęli powoli wychodzić z domów, widocznie też poczuli obrzydliwy zapach benzyny.
- Macie zamiar cały czas się tak patrzeć czy może zamierzacie pomóc? - warknęłam do nich.
Otworzyłam drzwi od samochodu i wyciągnęłam przedmiot, następnie zaczęłam biec w towarzystwie Belli.
- Mamo odsuń się. -  ostrzegłam.
Posłusznie wykonała moje polecenie, a ja wycelowałam gaśnicą w ogień.
Ogień zaczął stopniowo gasnąć. Kiedy zgasł wszystkie przytuliłyśmy się z ulgą, że jesteśmy bezpieczne.
Odwróciłam się do sąsiadów, którzy coraz bardziej zaczęli mnie irytować swoim wzrokiem w całą akcję i brakiem jakiejkolwiek pomocy z ich strony.
- Gdyby nas tu nie było z domu został by płomień, nie? - zwróciłam się do pani Evans.
- Nie ruszylibyście palcem, żeby pomóc! - krzyknęłam prosto w twarz panu Andersonowi.
- Elisabeth! - syknęła mama. - Do domu.
Weszłyśmy do domu w kompletnej ciszy. Usiedliśmy przed telewizorem i zaczęliśmy oglądać jakiś program kulinarny, gdy odezwał się telefon Belli.
- Muszę wracać. Miło było panią widzieć. - uśmiechnęła się do mojej mamy. - I Ciebie, Ellie.
Uśmiechnęłam się sztucznie i zamknęłam za nią drzwi.
- Co to miało być? - spytała.
- Chamy i tyle. Olej sukinsynów.
- Elisabeth! - nie znosiła gdy klnęłam.
- Nie ma co ukrywać prawdy.
Westchnęła i nakazała mi iść na górę szykować się do spania. W połowie drogi mnie zatrzymała.
- Wiesz gdzie jest Twój brat? Kiedy on kończy ten trening?
Spojrzałam na zegarek.
21:43
O cholera. 
Trzy godziny temu. 
- O w pół do siódmej.
Kobieta również spojrzała na zegarek i zrobiła przerażoną minę.
- Może tata go odebrał..  - powiedziała pełna nadziei. - Idź już.
Położyłam się na niepościelonym łóżku i zasnęłam.
                                                                       ~*~
- Gdzie?! - krzyknąła matka.
Podniosłam się zmęczona z łóżka i spojrzałam w okno. Cały czas była ta pieprzona noc. Cały czas ten pieprzony czwartek.
00:32
A nie, jednak już piątek.
Mega.
- O co chodzi? - spytałam.
Matka milczała, ale potem odparła.
- Twój brat miał wypadek, jest w szpitalu.
Byłam w szoku. Chciałam jechać z nią, ale kazała mi się wyspać do szkoły.
Aha. 
No tak.
Bezsilnie upadłam głową na poduszkę i zasnęłam.
                                                                        ~*~
Leżałam na jakieś polanie. Wokół mnie było dużo kwiatów, traw.. był nawet mały wodospad. Pogoda była piękna. Położyłam się na trawie i zaczęłam myśleć. Nagle przede mną stanęła postać młodego mężczyzny. Brunet o brązowych oczach, którego widziałam już wcześniej.
- Hej, piękna.  - spojrzał w moje oczy i wyciągnął rękę, aby pomóc mi wstać. - Justin.
- Każdemu przedstawiasz się po wpadnięciu na ulicy? - spytałam mimo, że tego nie chciałam.
- Tylko wybranym... - powiedział i zagryzł wewnętrzną część policzka.
- Widocznie powinieneś ofiarować tę szansę komuś innemu. - następnie odwróciłam się.
Dlaczego mówiłam, rzeczy, których nie chciałam powiedzieć? Dlaczego słowa były silniejsze ode mnie?
- Zaczekaj. - usłyszałam przy swoim uchu.
Przytulił mnie od tyłu, natomiast tym razem nie protestowałam.
Potem wziął mnie za ręce, zaczął powoli całować, a ja objęłam swoje nogi wokół jego pasa.
Nagle kiedy zdałam sobie sprawę co się dzieje i odkleiłam się od niego i zaczęłam biec przed siebie. 
W pewnym momencie zobaczyłam długie blond włosy Amandy, które spadały na jej klatkę piersiową.
Nagle usłyszałam wielki szum wiatru. 
- Rozgniewałaś go. - szepnęła.
- Kogo? - spytałam.
Po chwili coszy odpowiedziała:
- To twoja wina! Wynoś się stąd! - wrzasnęła
                                                                            ~*~
Dryń, dryń, dryyyyyń!
Szybko przewróciłam się na drugi bok, żeby zobaczyć, którą godzinę wyświetli mi zegar.
6:54
Kto nastawił mi zegarek na dobrą godzinę?
Wstałam i zaczęłam się ubierać cały czas myśląc o moim śnie. Dlaczego śniło mi się, że całowałam się z tym całym Justinem? Przecież ja nawet o nim wczoraj nie myślałam. Nie przestawałam myśleć również o pożarze. Przecież ktoś specjalnie musiał wylać benzyne na ten biedny ogródek.. nie podpaliłby się sam...
Ding, dong
Przysięgam, że jeśli to dziennikarze, zwariuję.
- Hej, kochanie. - powiedziała Bella całując mnie w policzek. - Myślałaś o tym kto mógł spowodować ten pożar?
- Nie mam pojęcia.. - odparłam smutno.
- Co jest, skarbie? - pisnęła.
- Sniła mi się Amanda...
Po chwili ciszy oznajmiła:
- Wszystko mi opowiesz w drodze w szkoły. Spakowana? - spytała szczęśliwa.
To nie bywałe, że można być zawsze szczęśliwym.
- Tsa, chyba tak...
- To rrruszamy! - oznajmiła i ruszyłyśmy.
                                                                           ~*~
Po opowiedzeniu całego snu Bella siedziała cicho, następnie wybuchnęła niepohamowanym śmiechem.
- Co? - spytałam zdziwiona.
- "Rozgniewałaś go", "To Twoja wina" - śmiała się.
Również się zaśmiałam.
- Te teksty były słabe, ale chodzi o całokształt. - zaśmiałam się.
Obie zaczęłyśmy się śmiać jak opentane.
- Ale ciacho... kto to? - spytała Bella zaciekawiona.
Kiedy spojrzałam na osobę, o której mówiła przyjaciółka uśmiech natychmiast zszedł mi z twarzy.
_________________________________________________________________________________
                                                          CZYTASZ=KOMENTUJESZ
_________________________________________________________________________________

I jak? Moim zdaniem bywało lepiej ale najgorzej też nie jest :)
Jak zauważyliście pododawałam strony do bloga, które zachęcam odwiedzić. <3
Możecie, także pisać na darknessxx@poczta.onet.pl <3
Z chęcią popiszę ^^
To chyba tyle :)
Peace&<3
+ jeśli macie jakieś zaufane źródła szablonów - zostawcie linkaja :)



niedziela, 25 stycznia 2015

Chapter Three

- Jak to uciekła z lekcji?! - wrzasnęła moja matka z kuchni jednocześnie budząc mnie z głębokiego snu.
No to po mnie.
Kiedy usłyszałam pierwsze kroki zbliżające się do mojego pokoju już wiedziałam, że mam przesrane, a kiedy zobaczyłam kobietę stojącą nade mną ze wściekłą miną tylko potwierdziły się moje obawy.
- No proszę... uciekłaś z lekcji, żeby spać, tak?! Co ty sobie myślałaś, dziecko? Nie możesz uciekać ze szkoły! - krzyknęła bezsilnie, następnie usiadła na moim łóżku.
- Nic nie rozumiesz... - mruknęłam, następnie moja twarz bezsilnie upadła na poduszkę.
Po chwili ciszy moja mama oznajmiła coś w stylu:
- Razem z panią Honeycutt ustaliłyśmy, że to opracujesz.
- W jaki sposób? - spytałam zdziwiona.
- Pójdziesz do szkoły w sobotę. - oznajmiła ze sztucznym uśmiechem.
Chyba się przesłyszałam. 
- Sama?
- Nie. - odparła.
- Zdradzisz mi z kim? - spytałam z jednej strony wkurzona, a z drugiej cholernie zmęczona.
- Z tymi co tak jak ty wagarowali w tym tygodniu. Zawsze tak było, nie pamiętasz?
Zamilkłam.
Jedyne o czym marzę to szkoła w sobotę za ucieczkę z lekcji z powodu lekkiej załamki psychiczniej. 
Ale extra.
Po chwili ciszy moja rodzicielska opuściła pomieszczenie, a ja leżałam bezczynnie na łóżku myśląc o czekającym mnie dodatkowym dniu uczęszczania do szkoły.
Feet, don't fail me now, take me to the finish line...
Podniosłam swój telefon, leżący koło mnie i zobaczyłam na ekranie imię mojej przyjaciółki.
- Halo? - spytałam zmęczonym głosem.
- No ładnie, ładnie.. - oznajmiła Bella.
- Ty też? - spytałam podnosząc się z łózka i zaczynając krążyć po pokoju. - Masz zamiar truć mi tyłek o to, że źle wypowiedziałam się o Amandzie?
- Ej.. Ellie... spokojnie. Trzymam twoją stronę, pamiętasz? Nie mam zamiaru ci truć tyłka. Easy, babe. - odpowiedziała ze śmiechem.
Również się zaśmiałam, ale po chwili zaczęłam ryczeć ze śmiechu jak opentana.
- Dawno sie nie widziałyśmy... - przerwała mój śmiech Bella. - Trzeba to zmienić. Zaraz będę!
- Ale...
- Żadnego "ale"! Będę za chwilę i wyciągnę Cię z tego porunego stanu. - powiedziała, następnie się rozłączyła.
Fajnie by było jakbym wyglądała jak człowiek.
Wyciągnęłam z mojej maluteńkiej szafy (dokładnie tej, w której rano się schowałam) jakąś szarą, luźną bluzkę oraz jakieś czarne legginsy. Mundurek szkolny i czarną spódnicę wepchnęłam jak najgłębiej do szafy. Nie chciałam ich więcej widzieć, a tym bardziej ubierać.
Spojrzałam na swoje pomalowane paznokcie i poprawiłam je czarnym lakierem, następnie położyłam się zmęczona na swoim łóżku.
Ding, dong.
Szybko podbiegłam do drzwi mojego pokoju, aby otworzyć przyjaciółce, lecz kiedy je uchyliłam usłyszałam głos, który mówił:
- Dzień dobry. Czy jest może Elisabeth? Chcielibyśmy jej zadać kilka pytań.
Kurwa.
- Nie sądzę, żeby to było możliwe. - oznajmiła moja mama. - Nie ma jej w domu.
- Może zadamy pani kilka pytań? - spytał natrętny dziennikarz.
Nie odpowiedziała tylko zatrzasnęła im drzwi przed nosem.
- Wszystko w porządku? - spytałam.
- Tak. - odparła, następnie ruszyła do kuchni.
Ding dong.
Moja matka wstała, aby znowu zamknąć drzwi przed dziennikarzami, natomiast tym razem wiedziałam kto przyszedł.
- Otworzę. - oznajmiłam i podbiegłam szybko do drzwi.
Zobaczyła na śnieżnobiałą twarz Belli. Odkąd widziała ją ostatni raz, zmieniła się nie do poznania. Zawsze miała nieokreślony kolor, a teraz kruczoczarne loki.
Teraz miała również bardzo rzucające się w oczy usta, ponieważ były krwistoczerwone.
- Matko jak ty się zmieniłaś! - pisnęła.
- I kto to mówi. - oznajmiłam.
Po tych słowach jeszcze chwilę rozmawiałyśmy, następnie poszłyśmy do mojego pokoju.
Kiedy usiadłyśmy na moim nie pościelonym łóżku i zaczęłyśmy dyskutować, czyli robić coś czego nie robiłam chyba od stuleci.
- Boże, Ellie. Masz takie przecudne włosy. Takie proste i wogóle... tylko masz takie kołtuny, że hej!
- Ehh.. nigdy nie chce mi się ich rozczesywać... - uśmiechnęłam się pierwszy raz dzisiejszego dnia.
Boże święty co tak śmierdzi?
- Też to czujesz? - spytała Bella.
- No. - odparłam.
Po chwili ciszy wyszeptałam:
- Coś się pali.








sobota, 17 stycznia 2015

Chapter Two

- Clemons! Hawitt! Co wy wyprawiacie?! - wrzasnęła na całą klasę nauczycielka.
Westchnęłam wiedząc co za chwilę się stanie.
- Ta dziwka nie szanuje zmarłych! Cieszy się z ich odejścia! - krzyknęła Alex.
- Jeśli mówisz coś na forum klasy - wstań!
Alex wykonała proźbę pani Honeycutt oraz wyszła pod tablicę wbijając we mnie pełne nienawiści spojrzenie.
- Widziała pani wypowiedź tej szmaty? 
- Panno Clemons! Słownictwo! - syknęła. - Jaką wypowiedź? O czym pani mówi, panno Clemons?
Nie odpowiedziała, tylko weszła na tą samą stronę internetową, na której wcześniej czytałam.
- "Czuję się z tym niesamowicie. Nigdy nie czułam się lepiej. Sława z takiego pokoju to zaszczyt."
Po moich słowach cała klasa zamilkła. 
Błagam, oni też są tacy głupi czy tylko udają?
Nauczycielka zamilkła na chwilę i wpatrywała się w komputer.
- Wróćmy do lekcji. - powiedziała pod nosem.
Dryyyyyyyyyń!
Wszyscy opuścili klasę, natomiast ja pozostałam z panią Honeycutt sam na sam.
- Proszę pani? - spytałam, kiedy milczała jak grób.
- Co to miał znaczyć, panno Whitaker?! Nie możesz tak wypowiadać się publicznie! 
- Nie wyczuła pani sarkazmu?
Westchnęła.
- Elisabeth.. to nie brzmiało jak sarkazm..
- Ale był! - krzyknęłam bezsilnie.
- Robi nam Pani złą repytację, panno Whitaker..
- Więc tutaj chodzi o reputację szkoły, tak? Bez znaczenia jest to, że niedość, że dziennikarze śledzą mój ruch dwadzieścia cztery godziny na dobę, jestem gwiazdą internetu znaną z "gardzenia zmarłymi" mimo, że moja wypowiedź była sarkastyczna oraz mało mi brakuje do nękania, tak?
Nauczycielka milczała.
- Do widzenia. - warknęłam i wyszłam prędko z sali biologicznej kierując się wzdłuż korytarza.
Zatrzymałam się gdzieś koło łazienki i zerknęłam szybko na mój plan lekcji.
W-F
J. Francuski
Geografia
Muzyka
Westchnęłam i stwierdziłam, że nie chce mi się iść na kolejne cztery lekcje, więc na czas przerwy schowałam się w łazience.
Zamknęłam się w łazience, myśląc o tym co stało się dzisiejszego dnia.
Dlaczego ludzie nie potrafią odróżnić sarkazmu od normalnej wypowiedzi? Czy to naprawdę takie trudne?
Dlaczego dziennikarze wycieli moją wypowiedź o tym, że ich pytania są bardziej niż oczywiste? To było specjalny ruch, żeby sprawić, że będę mieć problemy?
Dryyyyyyyyń!
Po dzwonku na lekcje zaczekałam jeszcze trochę w łazience, następnie gdy zrobiło się mniej tłoczno opuściłam pomieszczenie. Po wejściu do szatni zabrałam swój szary płaszcz i czerwony szalik, następnie szybko wybiegłam z budynku szkoły.
Zaczęłam szybko biec, aby uniknąć dziennikarzy, ale niestety ta umiejętność coś mi nie wychodzi.
- Czy przed śmiercią Amandy pokłóciłyście się i właśnie dlatego tak się o niej wypowiedziałaś?
- Nie będę odpowiadać na wasze oczywiste pytania. - mruknęłam pod nosem.
Pobiegłam najszybciej jak umiałam przed siebie mając nadzieję, że dziennikarze nie będą mnie gonić.
- Wow.. uważaj trochę. - usłyszałam, od osoby na którą przez 
Podniosłam wzrok na osobę, która wypowiedziała te słowa. Był to wysoki brunet, o brązowych oczach.
- Emm.. przepraszam. Nie widziałam Cię. - powiedziałam i dopiero wtedy zdałam sobie sprawę ile moich łez jest na moim policzkach i jak beznadziejnie muszę wyglądać z rozmazanym tuszem na policzkach.
- Justin. - powiedział, wystawiając do mnie rękę.
- Każdemu przedstawiasz się po wpadnięciu na ulicy? - spytałam.
- Tylko wybranym... - powiedział, następnie się zaśmiał.
Miałam naprawdę dość wszystkich wydarzeń z tego dnia i tylko tego brakowało, żeby jakiś przypadkowy koleś na ulicy na, którego przypadkowo wpadłam jeszcze bardziej zepsuł mi ten dzień.
- W takim razie jestem zaszczycona, ale widocznie powinieneś tą szansę ofiarować komuś innemu. - powiedziałam ocierając łzę z policzka.
- Właśnie myślę, że ty idealnie się nadajesz.
Nic nie odpowiedziałam, tylko ruszyłam przed siebie jeszcze szybciej niż wcześniej. Odwróciłam się zobaczyłam, że rzekomy Justin stał nadal w tym samym miejscu, jednak ja nie miałam czasu sie tym martwić.
Miałam to wszystko w dupie. Głęboko w dupie.
Kiedy szybko pobiegłam do domu, rzuciłam się na łóżko. Leżałam i myślałam nad wydarzeniami z dzisiejszego dnia, że nawet nie pamiętam kiedy zasnęłam.







piątek, 16 stycznia 2015

Chapter One

Pip, pip, pip, piiiiiip!
Otworzyłam zaspane oko, aby kątem oka zobaczyć godzinę na buciku koło mojego łożka.
7:46
Odwróciłam się na drugi bok, następnie zamknęłam oczy, aby zasnąć ponownie, jednak dopiero po chwili zdałam sobie sprawę z tego co się dzieje.
Cholera. 
Wstałam i zaczęłam szybko się ubierać mimo, że wiedziałam, że niestety nie zdąże na matematykę.
Jaka szkoda.
- Elisabeth? - spytała mama zaspanym głosem. - Jesteś tu?
Szukałam po pokoju mebla, w którym można by było się bezgłośnie schować. Jedynym branym pod uwagę miejscem była szafa, a gdy usłyszałam kroki zbliżające się do mojego pokoju, otworzyłam jej drzwiczki i wskoczyłam do małego pomieszczenia, a potem zakryłam sobie usta dłońmi, aby nic nie powiedzieć.
Nagle poczułam straszny ból w kostce. Złapałam się za nią i usłyszałam fragment piosenki Stary Donald Farmę Miał grający z zabawki mojego młodszego brata.
Zamknęłam oczy, żeby nie widzieć zaskoczenia mamy gdy zobaczy mnie w legginsach i topie w szafie.
- Dlaczego nie jesteś jeszcze w szkole? - spytała zdziwiona.
Westchnęłam i wygramoliłam się z ciasego pomieszczenia i kontynuowałam poprzednią czynność.
- Zaspałam, okey?
- Może grzeczniej? Rozumiem, że masz dość tej sprawy z Amandą, ale milsza możesz być. - odparła. - A teraz szykuj się do szkoły.
Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam się pakować.
Nie znosiłam gdy ktoś przypominał mi o Amandzie. To tak jakbym nie wiedziała, że zabili ją na moich oczach.
Gdy wreszcie ubrana opuściłam swój pokój, spojrzałam na zegarek w kuchni.
8:12.
Nie tak źle.
Zawsze mogło być gorzej.
Po wzięciu drugiego śniadania (w postaci jakieś bułki z jakimś masłem i nieznanym dla mnie serem) ubrałam na siebie szary płaszcz i czerwony szal.
Po wyjściu z domu przygotowywałam się na najgorsze.
Dziennikarze przed domem.
Tak, zdecydowanie tego potrzebowałam przed szkołą i opuszczoną (jak narazie) jedną lekcją.
Pod moim domem dziennikarzy nie było prawie wcale, ale jeśli mówimy o szkole to było ich tam jak mrówek po zburzeniu mrowiska.
- Jak czuje się Pani po śmierci przyjaciółki? - spytał pierwszy.
- Jak czuje się Pani z tym, że pani przyjaciółka jest znana na całym świecie - i co za tym idzie - pani też. - spytał kolejny.
Szykowalam w głowie jakąś niemiłą wypowiedź, ale nic nie przychodziło mi do głowy.
- Czuję się z tym niesamowicie. Nigdy nie czułam się lepiej. Sława z takiego powodu to zaszczyt. - kazde moje słowo ociekało sarkazmem. - Błagam, użyjcie trochę mózgu gdy wymyślacie pytania, bo połowa z nich jest bardziej, niż oczywista. - warknęłam, następnie podbiegłam do drzwi szkolnych.
Przysięgam - jeszcze nigdy tak się nie cieszyłam, że wylądowałam w szkole.
Spojrzałam na zegarek w szkole.
8:37
Za niedługo dzwonek.
Wyciągnęłam ze swojego płaszcza telefon i weszłam na jakieś głupie fora internetowe, gdzie ludzie wyrażali swoje zdanie w komentarzach, myśląc, że są bohaterami internetu.
Żałosne.
Kiedy znalazłam artykuł o sobie i o Amandzie, pierwsze co chciałam zrobić to przeczytać komentarze, ale byłam też ciekawa co ludzie piszą na mój temat w gazetach i ile tam jest prawdy.
STRACIŁA PRZYJACIÓŁKĘ Z OCZU!
Jak wszystkich wiadomo pewna dziewczyna o nazwisku Amanda Kennedy (+17l.) została zabita, nastepnie poćwiartowana przez dawno poszukiwanego John'a Fultz'a ( 45l.), na oczach o rok młodszej od niej przyjaciółki Elisabeth Whitaker ( 16l.). Jednak Elisabeth wyraźnie nie jest szkoda przyjaciółki.
Co.
Do.
Cholery.
Przestałam czytać. Jak to nie jest mi jej szkoda? Czyli ryczenie co noc, chodzenie na cmentarz i pamięć oznacza, że nie jest mi jej szkoda?
Nie mogłam dłużej czytać tych bzdur, więc zajrzałam do komentarzy.
- "Ja przepraszam za przyjaciółkę, która rozpowiada w wywiadach, że czuje się niesamowicie po jej śmierci. Co się dzieje z tą młodzieżą?"
- "Rozpieszczona gówniara, która nie szanuje zmarłych. Do piekła z takimi"
Szybko zobaczyłam filmik dołączony do artykułu, czyli moją wypowiedź przed szkołą.
No tak.
Nie dołączyli fragmentu, w którym krytykowałam te pytania, a ludzie nie wyczuli sarkazmu. Teraz jestem gwiazdą internetu znaną z "gardzenia zmarłymi".
Ekstra.
Zablokowałam telefon. Cały czas gdy widziałam wszytkie artykuły związane ze mną i z Amandą, przywoływały mi sie wspomnienia, kiedy ją zabijał, kiedy ćwiartował zwłoki i kiedy policja przyjechała ale było już za późno.
Dryyyyyyyyyń!
Niechętnie ruszyłam się z ławki, zmierzając w kierunku sali od biologii.
Kiedy po nieustannie ciągnącej sie przerwie zadzwonił dzwonek, weszliśmy do klasy. Usiadłam w ławce z Phil'em, tak jak zawsze na tym przedmiocie i zaczęłam notować temat lekcji.
Całą lekcję zastanawiałam się dlaczego niektóre osoby są tak głupie, że nie wyczuły sarkazmu.
Nagle poczułam jak coś uderza we mnie. Podniosłam kulkę papieru z podłogi i przeczytałam napis na niej napisany.

Jak ja umrę też się tak o mnie wypowiesz?

Spojrzałam w stronę Alex i wywinęłam oczami.
Kolejna kartka była od Sue.

Miło wiedzieć ile znaczą dla Ciebie koleżanki. 

I wtedy zdałam sobie sprawę, że karteczki z nieprzyjemnymi wiadomościami na lekcji biologii to dopiero początek koszmaru.